-Gördüğü bir şeye yapışıp kalmakta inat eder ama buna sadakat der.
-Yaşam iki boşluk arasındaki kıvılcım. Güzel bir imge Josef. Ama kafamızın hep ikinci boşluğa takılması ve birinci boşluk üzerinde hiç düşünmememiz ne tuhaf, değil mi?
-Var oluşun zar oyunu.
-Öldü diye ondan nefret ettiğim için mi bu kadar sert vuruyorum çekici? Bu kadar gürültülü çekiçlememin sebebi dinleyenlerimin olmasını istemem mi?
-Derin yalnızlığımda sık sık kendimle konuşurum. Ama fazla yüksek sesle değil, kendi sesimin boş boş yankılanacağından korkarım.
-İyi ve kötünün göreceliği, kişinin ahlakla yaşayabilmesi için kendisini toplum ahlakından kurtarması gereği, hür düşünenlerin ahlağı hakkında konuştuk.
-Üstelik, neden yıllar, metre kılığına giriyor? Beynimizin içinde yaşayan küçük rüya işçisi neden gerçeği saklama zahmetine katlanıyor?
-Ölüm varken ben yokum. Ben varken ölüm yok. O halde üzülecek ne var?
-İnançsızlık başlı başına strestir.
-Kemikleri, eti, bağırsakları ve kan damarlarını kaplayan deri nasıl insan görünümünü katlanılabilir hale getiriyorsa, ruhun ajitasyonu ve ihtirası da kibirle kapatılmıştır; kibir, ruhu kaplayan deridir.
-"Bir yaratıcı olmaya ve ortaya yeni yaratıcılar meydana getirmeye hazır değilsen çocuk yapma." İhtiyaç için çocuk doğurmak yanlış bir şey, yalnızlığını hafifletmek için çocuğu kullanmak yanlış, insanın kendisine benzer bir kopya çıkarmayı kendine amaç edinmesi yanlış. Tohumlarını geleceğe doğru kusarak ölümsüzlüğü araması da yanlış, sanki spermler bilinci taşırmış gibi!
-Neden yalnızca küçük mutlulukların peşinden koşuyor? Ve buna da erdem diyor. Bunun asıl adı, korkaklıktır!
-Ancak, Nietzsche'nin intihar etmeye meyilli olduğunu gösteren mektuplarını kendi gözleriyle görmüştü. Bunu gizliyor olabilir miydi? Yoksa intihara zaten kararlı olduğu için mi şu anda ümitsizlik taşımıyordu? Breuer daha önce de böyle hastalar görmüştü. Tehlikeliydiler. İyileşmiş gibi görünürlerdi; hatta bir bakıma iyileşirlerdi de; melankolik durumları hafiflerdi; bir kez daha yer, içer ve gülerlerdi. Ama bu iyileşme aslında ümitsizlikten kaçmanın yolunu artık bulduklarını gösterirdi: Ölüme kaçış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder